Orari i udhëtimeve ULQIN deri Tiranë

Ulqini është themeluar rreth shekullit V p.e.s. nga ilirët. Gjatë mesjetës ishte nën udhëheqjen sllave dhe pastaj nën atë të Balshajve. Në këtë kohë ishte qendër e rëndësishme e pushtuesve të rinjë. Më 1405 u morr nga Republika e Venedikut e pasaj më 1571 nga Perandoria Osmane. Në Ulqinin osman jetoi vitet e fundit të jetës edhe "mesia i rremë", Sabataj Cevi. Më 1880 e pushton Principata e Malit të Zi. Gjatë gjysmës së dytë të shekullit XX, Ulqini do të përjetoj edhe epokën e tij të artë, që u ngrit nga turizmi i nivelit të lartë.

Ulqini gjendet në pjesën jugore të Malit të Zi dhe është qyteti më jugor i tij. Qyteti laget nga Deti Adriatik dhe lartësia e tij mbidetare është rreth 7 metra. Në afërsi të Ulqinit gjendet Liqeni i Shasit, të cilin ornitologët e quajnë "miniatura e liqenit të Shkodrës", i pasur me peshq dhe zogj uji, si dhe Fusha e Shtojit, tërheqje e veçantë në bregdetin Adriatik për gjahtarë. Si pasuri tjetër hidrografike është edhe Lumi Buna.

Ulqini karakterizohet me variantin Adriatik të klimës mesdhetare dhe me vegjetacionin subtropikal. Ulqini ka klimë të përshtatshme dhe nga ky aspekt mundë të krahasohet me qendrat më të njohura turistike të Mesdheut. Temperatura mesatare gjatë vitit është 16 °C. Muaji më i ftohtë është janari e më i nxehti është korriku. Temperatura maksimale absolute është 38.5 °C në korrik ndërsa temperature absolute minimale është -8.4 °C në janar.. Mesatarja e ditëve me diell ne Ulqin është 218 ditë, qe do te thotë mesatarisht 2,706 orë ne vit, ose 7.4 orë në ditë.

Në pjesën e përgjysmuar të zonës më dinamike të Mesdheut është një habitat për njëzet mijë specie të zogjve ndër të cilët janë pelikanët, karpatët etj. Çfarë e bën atë unik në krahasim me vende të tjera turistike është një monument natyror të Malit të Zi - Valdanos dhe Ada Bojana.

Gjiri i Valdanos, si një plazh me gjatësi prej 376 metrash, është burimi i harmonisë natyrore për ne. Monumenti më i madh i ullinjve është në Mal të Zi si tetëmbëdhjetë mijë pemë ulliri, moshat mesatare prej rreth tetëqind ndërtesash.

Ada Bojana është një fenomen i rrallë natyror, duke pasur parasysh faktin se fundi i shtratit të tij është dy ose pesë metra nën nivelin e detit, në një distancë prej tridhjetë e gjashtë kilometra në rrjedhën e sipërme. Në luginën e saj ka ujin e detit dhe lumit. Ai përfaqëson një rezervë natyrore me rëndësi të jashtëzakonshme për florën dhe faunën.

Për të dashuruarit me përmbajtje kulturore dhe historike, me siguri janë të paevitueshme vizitat në Qytetin e Vjetër të Shasit, Qytetin e vjetër të Ulqinit, Hamami dhe Çarshija, Kuli Balshiq dhe Sahat Kula, Xhamia e Kisha në Qytetin e Vjetër, Bregdetarët e Detit, dhe Kisha e Shën Nikollës.

Plazhet e Ulqinit

1. Me rërë: „Ada Bojana“, „Miami beach“, „Safari“, „MCM“, „Kite Surf Dolcinium“, „Tampico“, „Toni Grill“, „Tropicana“, „Ivana“, „Mojito“, „Coco“, Mala plaža, „Adriatica“, „Saranda“, „Copacabana“
2. Me gurë: „Albatros“, „Aquarius“, Ženska plaža, „Valdanos“, „Liman II“, „Sapore di Mare“.

Ngjarjet më të rëndësishme:

• Festivali i fëmijëve - shkurt;
• Dita e Bashkisë së Ulqinit - prill;
• Pro Beach shofer - Prill;
• Kite Surf Competition - Qershor;
• Festivali i Soulit Jugor - Qershor;
• Festivali I vjetër - Korrik;
• Panairi i Librit - Korrik;
• Ngjarja e Piratëve dhe Servantusit – August;
• Skena Verore - Gusht;
• Festivali Ndërkombëtar i Dolcinium - tetor

Tirana është qyteti kryesor dhe më i madh i Shqipërisë. Sipas vlerësimeve zyrtare, ka rreth 420 mijë banorë. E themeluar në vitin 1614, u bë kryeqytet në vitin 1920.

Tiranën e themeloi në 1614 gjenerali osman Sulejman Pasha, i cili ndërtoi një xhami, një furrë dhe një banjo turke dhe mendimin popullor të quajtur qyteti Tehran emëruar në nder të fitores së tij ushtarake në Teheran në Persi (Iranin e sotshëm). Megjithatë, ka mjetet e hershme të një kështjellë në malin e Dajtit, i quajtur Tirkan, në shekullin e gjashtë, në shkrimet e historian bizantin.

Një domethënie tjetër e këtij rajoni, në shkrimet e shenjta veneciane, e quan këtë rajon emrin e sotëm. Këto shkrime datojnë që nga viti 1412. Qyteti i vogël u zgjodh për kryeqytetin e përkohshëm të Shqipërisë (si një kompromis ndërmjet Veriut Shqipërisë  dhe jugut) nga Qeveria e Përkohshme në janar 1920. Në nëntor 1944, qeveria komuniste e Enver Hoxhës u krijua në Tiranë pas 17 Nentorit që u çliruar nga pushtimi gjerman.

Popullsia urbane, e cila vlerësohet të jetë vetëm 12 mijë në vitin 1910 është rritur në 30 mijë në listë në vitin 1930 dhe madje edhe 60 mijë në vitin 1945, pavarësisht nga vitet e pushtimit të huaj dhe luftës. Gjatë viteve 1950, Tirana përjetoi një periudhë të rritjes së konsiderueshme industriale, me një rritje të numrit të banorëve në 137,000 në vitin 1960. Në fund të viteve 1990, Tirana përjetoi fluksin më të shpejtë të popullatës, për shkak se ata ishin shqiptarë nga veriu i vendit në numër të madh të emigruar në kryeqytet me shpresën e një jete më të mirë.

Pas përfundimit të sundimit të Enver Hoxhës, diktatorit të fundit në këtë pjesë të Evropës, fillojnë ditët më të mira për Tiranën. Qyteti, i cili deri atëherë ishte i mbyllur dhe shumë i izoluar, ngadalë fillon të hapet në vende të tjera.

Në vitin 2004, Edi Rama, kryetari i atëhershëm i Tiranës, fitoi çmimin për kryebashkiakun më të mirë të botës. Shumë janë dakord se kjo ka kontribuar në vizionin e tij të qytetit të Tiranës, si të qartë dhe projektin e ndryshuar fasadën e qytetit, për shijen e dikujt ndoshta ngjyra tepër i ndezur dhe përleshje, por me sa duket ka marrë edhe nga mediat e huaja dhe banorët e kryeqytetit shqiptar.

Shkaku i një ndryshimi të tillë drastik ishte ndryshku që sundonte në Tiranë të bërë para mbërritjes Ramës, sepse qyteti gjatë Enver Hoxhës ishte shumë i ndryshkur, dhe të gjitha ndërtesat në qytet, ose humbasin fasadë apo fasada ishte bërë gri, dhe kjo ka ndikuar në disponimin e përgjithshëm në qytet. Megjithatë, problemi që ka dalë kohët e fundit është se fasadat e reja bien nga ndërtesat e vjetra për shkak të përkeqësimit. Prandaj, qeveria e qytetit ka filluar renovimin e plotë të qytetit, si dhe zhvillimin e planeve të reja hapësinore dhe urbane, me qëllim që të gjitha ndërtesat e vjetra në të ardhmen të zëvendësohet me një të re, pa braktisur idenë e ngjyra të ndritshme.

Përkundër problemeve në Tiranë, është bërë progres. Kanë filluar  të ndërtohen tërheqjet e para reale turistike të tilla si një makinë të gjatë kabllore në Evropë, të cilat mund të arrijnë kulmin e dytë më të lartë në afërsi të Tiranës. Teleferiku në vetvete ka përfunduar, por ende nuk ka objekte të përshtatshme për shoqërim. Një tërheqje shtesë është një restorant i rradhës në majë të ndërtesës. Për fat të keq, potencialet dhe atraksionet ekzistuese ende nuk janë vlerësuar, dhe arrijnë kulmin e dytë në afërsi të Tiranës.