Red vožnje MOSTAR do INĐIJA

Mostar predstavlja upravno sedište Hercegovačko – Neretvanskog kantona, ujedno i ekonomsko, kulturno, univerzitetsko i privredno sedište Hercegovine. Nastao je u cvetnoj dolini reke Neretve čiji su mostovi od davnina imali svoje čuvare – mostare, po kojim je ovaj grad i dobio ime.

Oduvek je bio raskrsnica mnogih civilizacija čiji se duh u ovom gradu zadržao do današnjih dana, i to je ono što ga čini jedinstvenim u odnosu na druge gradove BiH. Njegovo stanovništvo uglavnom sačinjava mlada populacija, a s obzirom na činjenicu da predstavlja i univerzitetski centar regije. Može se slobodno kazati da je Mostar grad mladosti. Naseljava ga približno 126 000 stanovnika.

Tokom devedesetih godina, bio je jedan od najrazorenijih gradova čije je kulturno – istorijsko nasleđe pretrpelo velike posledice, međutim nakon rata intenzivno je rađeno na njegovoj obnovi i rekonstrukciji.

Među građevinama koje su pretrpele najveću štetu je njegovo glavno obeležje - jedinstveni Stari most. Stari most podignut je u XVI veku i predstavlja prvi spomenik kulture u BiH koji je stavljen pod zaštitu UNESCO-a. Njegova posleratna rekonstrukcija završena je 2004. godine.

Ponovo je izgrađena Crkva sv. Petra i Pavla, franjevačka crkva i njen zvonik, Stara mostarska gimnazija kao i najviša zgrada u Mostaru podignuta u vreme bivše Jugoslavije – „Mostarka“. Takođe, obnavljaju se ulice koje su bile najoštećenije u gradu - Bulevar Narodne Revolucije/Ulica hrvatskih branitelja i Ulica Alekse Šantića/Tvrtka Miloša. Dovršen je i glavni obekat Sveučilišne kliničke bolnice koji predstavlja jednu od najbolje opremljenih i najsavremenijih bolnica na prostoru jugoistočne Evrope.

Otvoreni su i Španski trg  kao i šetalište Nikole Šubića Zrinjskog koje spaja pomenuti trg sa Trgom hrvatskih velikana,  i revitalizovani parkovi Zrinjevac i Park nobelovaca na čijoj se suprotnoj strani nalazi park Antuna Branka Šimića.  

Hercegovačko-neretvanski kanton čuven je i po jednoj od najboljih gastro ponuda Balkana. Ovo područje poznato je po tradicionalnim jelima organskog porekla među kojima su najpoznatija: meso ispod sača, domaći hleb, razne vrste sireva, svinjski ili goveđi pršut, morska i rečna riba, domaća vina i sokovi, kao i med od lekovitih trava.

Osim po izuzetnoj gastro ponudi, turistička ponuda Mostara poznata je po zanatskim radnjama i tržnim centrima sa raznovrsnom ponudom. Takođe, posebno zadovoljstvo predstavlja poseta ovom gradu tokom februara meseca, kada se njegovim ulicama i krajolicima prostire miris čuvenog behara.

Autobuske karte se mogu kupiti na stanici ili direktno od vozača autobusa. Budući da je Istok Autobuska stanica  u potpunosti obnovljena i obzirom na to da se nalazi u neposrednoj blizini glavne železničke stanice, obekti, kao što su barovi i prodavnice su na raspolaganju putnicima. Stanica je takođe opremljen sa garderobom, gde možete ostaviti svoj prtljag uz naknadu (oko 2 KM po komadu prtljaga).

Autobuska stanica Istok:

Adresa: Trg Ivana Krndelja bb, Mostar

Tel: +387 36552025

 

Autobuska stanica Zapad:

Adresa: Vukovarska bb, Mostar

Tel: +387 36348-680

Inđija je gradsko naselјe i sedište opštine Inđija u Sremskom okrugu. Prema popisu iz 2011. bilo je 26025 stanovnika. Zajedno sa Srbima koji čine većinski deo, na teritoriji Opštine žive još Hrvati, Mađari, Slovaci, Ukrajinci, Romi, Makedonci, Rusini, Rusi, Bošnjaci, Bugari, Česi i drugi. Grad Inđija administrativno pripada Sremskom okrugu u Vojvodini. Inđija je železnička raskrsnica Srema. Kroz Inđiju prolazi železnička pruga Beograd-Novi Sad-Subotica, te Beograd-Stara Pazova-Ruma-Sremska Mitrovica. Pored Inđije prolazi i međunarodni auto-put Beograd-Novi Sad-Subotica-Budimpešta.

Od reke Dunav i naselјa Stari Slankamen, udalјena je 19 km. Od aerodroma Nikola Tesla udalјena je oko 40 km.

Inđiju prvi put pominje despot Jovan Branković 1496. godine, ali sasvim sigurno je da su lјudi ovde živeli pre 1455. Dok je bila pod vlašću Osmanskog carstva, u Inđiji su živeli pretežno Srbi. 1717. godine, Inđijom je zavladala Habzburška dinastija, pa je grad postao feudalna oblast pod Markom Pejačevićem.

Srednjovekovna Inđija bila je smeštena nešto severnije od današnje. Današnju Inđiju osnovali su Srbi iz Beške 1746, kada je grad brojao 60 kuća. 1791. godine, grad već broji 122 kuće i 1.054 stanovnika. Početkom XIX veka, Nemci i Česi naselјavaju Inđiju, a krajem istog veka dolaze i Mađari.

Razvoj Inđije je usko povezan i sa razvojem železničke infrastrukture, koja se razvila 1883. godine iz tri pravca: od Subotice sa severa, od Sremske Mitrovice preko Rume sa zapada, te od Beograda sa jugoistoka. Tako je Inđija postala železnička raskrsnica Srema, kao i cele Vojvodine.

Različiti rajmovi počeli su da se održavaju početkom XIX veka, u vreme kada je osnovana državna poštanska služba. Telegraf počinje da radi u Inđiji 1850. godine, a poštanski prenos novca započet je 1886. godine. Prva banka je osnovana 1897. godine, kao i prva trgovačka škola.

Prva elektrana u Inđiji počinje sa radom 1911. godine. Industrijski napredak u Inđiji je započet osnivanjem mlinova sredinom XIX veka. Prvi veći mlin na paru, kapaciteta od deset vozila pšenice na dan, napravila je kompanija iz Budimpešte, 1890. godine. Posle mlinova, sledile su razne fabrike. Tradicija proizvodnje nameštaja i tepiha, započeta je 1876. godine. Na početku XX veka, osnovana je poznata fabrika za proizvodnju krzna.

U ovom periodu Inđija postaje tradicionalna odrednica za trgovinu i centar uspešnih trgovinskih kompanija.

Prvi moderan put u Srbiji, prolazio je kroz Inđiju još 1939. godine.

Između dva svetska rata, Inđija je bila najrazvijenije mesto u Vojvodini, kao i duhovni i kulturni centar Nemaca u Sremskom regionu. Posle 1944. godine i novih seoba, Inđija ponovo postaje naselјena uglavnom Srbima.

Nakon Drugog svetskog rata, osnovane su mnoge nove fabrike, za široku proizvodnju; od prehrambenih proizvoda, tekstila, građevinskog materijala, pa do industrije za obradu metala. Šezdesetih godina XX veka, u Inđiji naglo raste broj malih i srednjih preduzeća.