Red vožnje SOLUN do BIJELJINA

Solun ili Tesaloniki je drugi, po veličini i značaju, grad u Grčkoj i jedna od najznačajnijih luka Balkana. Rasprostire se na 17 km duž Solunskog zaliva.

Osnivač Soluna je kralj Kasander (315. godine p.n.e.). Vjeruje se da je grad dobio ime po Tesaloniki, supruzi kralja Kasandra i polusestri Aleksandra Velikog. Ime grada je na svim jezicima izvedeno iz naziva Tesaloniki. U jezicima zapadne Evrope grad se najčešće naziva „Salonika“ dok u južnoslovenskim jezicima preovlađuje naziv „Solun“ izveden iz turske verzije imena „Selanik“.

Solun je veoma važan industrijski, trgovački i kulturni centar. Poznat je po mnogobrojnim spomenicima i zgradama iz vizantijskog i otomanskog perioda.

U Solunu se nalazi čak 25 muzeja: Arheološki, Etnografski, Rotonda, Muzej jevrejskog prisustva - koji obrađuju dio istorije grada koji su označili jevreji i prati istorijski put jevreja Soluna, Vodovodni muzej Soluna - za sve zainteresovane za istoriju vodosnadbijevanja ovog velikog grada duge tradicije. Pomena radi, u Solunu je i jedan od najvećih univerziteta na Balkanu, Tehnička akademija, Ekonomski institut, dve Državne muzičke škole i nekoliko kulturnih udruženja. Solun je i domaćin festivala filma u oktobru i novembru, pozorišnog festivala, susreta plesnih grupa, festivala Grčke pjesme kao i velikog jesenjeg festivala muzike i pozorišta pod nazivom "Dimitrija". 

Solun se sve više afirmiše i kao sajamski grad i grad simpozijuma, privlačeći na desetine hiljada posjetilaca ovakvih događaja. Simpozijumski centar Velidio je jedan od najvećih te vrste na Balkanu. Pogodan je za sve vrste manifestacija, a u istom dielu grada na prostoru Helehro - Nacionalne organizacije međunarodnih i lokalnih sajmova, postoji još jedan simpozijumski centar Nikolaos Jermanos. 

Bijeljina je grad i središte istoimene opštine u sjeveroistočnom dijelu Republike Srpske. Površina opštine je 734 km², a ukupni broj stanovnika iznosi otprilike 114.663. Grad je istorijsko središte Semberije i jedan od najbogatijih gradova Bosne i Hercegovine. Kao plodan ravničarski grad čini jedan od centara za proizvodnju i trgovinu hranom. Bijeljina je prepoznatljiva po prostranom centralnom trgu, čiju ljepotu uvećava prijatan ambijent Gradskog parka.

Vlada Republike Srpske je u maju 2012. godine donijela odluku o promjeni statusa opštine Bijeljina kojom je Bijeljina dobila status grada.1992.godine.

Na prostoru opštine Bijeljina za sada najstariji potvrđeni tragovi života ljudi potiču iz mlađeg kamenog doba (5000 - 3000 godina p.n.e.). Takođe su zabilježeni ostaci iz perioda neolita, bronzanog i gvozdenog doba i antičkog perioda. Istraživani su lokaliteti Gradac i Poljoprivredno dobro u Batkoviću, Glavičicama, Kućerine u Dvorovima, Selo u Kojčinovcu, Brodić u Triješnici, a iz antičkog perioda istražena je rimska vila na lokalitetu Prekaja u Brodcu, a u Velikoj Obarskoj je pronađena olovna pločica kultne namjene sa predstavom 'Podunavskih konjanika'.

Najpoznatiji starosrpski i staroslovenski lokalitet kod nas je istražen sa obje strane Bistrika između sela Batković i Ostojićevo i sastojao se od 4 lokaliteta u trajanju između VII i XII veka. Posebno je značajno da je na lokalitetu Čelopek istražen veći kompleks radionica metalurškog naselja gdje su naši preci u VIII vijeku topili gvožđe i proizvodili gvozdene alatke, o čemu jasno svjedoči nalaz gusano - grafitnog lonca koji se čuva u bijeljinskom Muzeju. U ovo vrijeme naselje na Bistriku, verovatnog naziva Bistrica, bilo je bez sumnje centar župe koja je obuhvatila cijelu ravnicu prije nego što je nastala Bijeljina.

Prvo spominjanje imena Bijeljina gubi se u dalekoj prošlosti. U “Ljetopisu popa Dukljanina”spominje se jedna pobjeda zahumskog kneza Bele - Pavlimira protiv Mađara “u ravnici Belina”'. Danas se u nauci smatra da je prvi siguran pomen naselja Bijeljine onaj od 3. marta 1446. kada je ovde opljačkan jedan dubrovački trgovac od strane ljudi Iločkog bana.

Bijeljina je kao rijetko koji grad samo u poslednjih 500 godina čak 2 puta mijenjao kompletno stanovništvo. Prvi put je to bilo sa dolaskom Turaka 1520. godine, a drugi put sa dolaskom Austrijanaca 1716. godine. Po popisu Zvorničkog sandžaka 1533. godine u opustelom Bijeljinskom kraju spominju se samo 4 sela: Četvrtkovište, Mirkovci (Dašnica), Grm (Galac) i Čukojevići (Modran) sa ukupno 55 kuća. Na sledećem popisu iz 1548. popisano je 17 sela sa 772 kuće, od kojih 554 pravoslavnih i 218 muslimanskih. Iz ovog vremena je i najstarija građevina u Bijeljinskoj opštini, a to je duhovni centar Srba ovog kraja - Manastir Tavna, nemanjićka zadužbina.