Red vožnje TIRANA do ISTANBUL

Autobus od TIRANA do ISTANBUL ne prolazi kroz druge gradove ili veća značajna mjesta. Na ovoj relaciji postoji samo jedan polazak. Dužina puta je oko 1 km. Prosječno trajanje putovanja po redu vožnje je 20 sati i 00 min. S obzirom da autobus prelazi preko graničnog prelaza moguća su i duža zadržavanja u periodu turističke sezone. Obavezno ponesite identifikaciona dokumenta. Posada autobusa će kreirati spisak imena putnika prije prelaska granice.
Prtljag se obično plaća po torbi na svim polascima u zavisnosti od prevoznika. Na linijama saobraćaju autobusi visoke i srednje turističke klase dok na kraćim relacijama neki prevoznici organizuju putovanje turističkim kombijima ili malim autobusima.
Red vožnje TIRANA - ISTANBUL postoji za sljedeće dane:
nedjelja

Autobuski prevoznici koji saobraćaju na relaciji od TIRANA do ISTANBUL :DRITA TRAVEL.

Tirana je glavni i najveći grad Albanije. Po zvaničnim procijenama ima oko 420 hiljada stanovnika. Osnovana 1614. godine, a postala je glavni grad 1920.

Tiranu je 1614. godine osnovao osmanski general Sulejman-paša, koji je izgradio džamiju, pekaru i tursko kupatilo i po popularnom mišljenju nazvao grad imenom Tehran, u čast svojoj vojnoj pobjedi kod Teherana u Persiji (danas Iran). Međutim, postoje i raniji pomeni o dvorcu u planini Dajti, po imenu Tirkan, u šestom vijeku, u spisima jednog vizantijskog istoričara.

Još jedan pomen ovog regiona, u venecijanskim spisima, naziva ovaj region njegovim današnjim imenom. Ovi spisi datiraju oko 1412. godine. Mali grad je izabran za privremenu prestonicu Albanije (kao kompromis između Južne i Sjeverne Albanije) od strane privremene vlade, januara 1920. Novembra 1944, komunistička vlada Envera Hodže je uspostavljena u Tirani  nakon što je 17. novembra oslobođena od njemačke okupacije.

Gradsko stanovništvo, koje je procijenjeno na samo 12 hiljada 1910. godine je poraslo na 30 hiljada na popisu 1930. godine i čak 60 hiljada 1945. uprkos godinama strane okupacije i rata. Tokom 1950-ih, Tirana je doživjela period izrazitog industrijskog rasta, uz porast broja stanovnika na 137 hiljada 1960. godine. Kasnih 1990-ih, Tirana doživljava najbrži priliv stanovnika, jer su se Albanci sa sjevera zemlje u velikom broju selili u prestonicu u nadi za bolji život.

Po završetku vladavine Envera Hodže, posljednjeg diktatora u ovom dijelu Evrope, počinju bolji dani za Tiranu. Grad, koji je do tada bio zatvoren i veoma izolovan, polako počinje da se otvara prema drugim zemljama.

Godine 2004, Edi Rama, tadašnji gradonačelnik Tirane, dobija nagradu za najboljeg gradonačelnika svijeta. Mnogi se slažu da je tome doprinijela njegova vizija Tirane kao vedrog grada i projekat mijenjanja gradskih fasada, za nečiji ukus možda i drečavim, te neusklađenim bojama, ali očigledno odlično prihvaćenim od strane stranih medija te samih stanovnika glavnog albanskog grada.

Uzrok ovako drastičnim promjenama je bilo sivilo koje je vladalo u Tirani do prije Raminog dolaska, jer je grad za vrijeme Envera Hodže bio izuzetno zapušten, te su sve zgrade u gradu ili izgubile fasadu, ili je fasada posivila, a to je uticalo na opšte raspoloženje u gradu. Međutim, problem koji se javlja u zadnje vrijeme je taj da i nove fasade otpadaju sa starih zgrada zbog dotrajanosti. Zato je gradska uprava krenula u generalno renoviranje grada, te izradu novih prostornih i urbanističkih planova, sa namjerom da sve stare zgrade u budućnosti zamijeni novim, ne napuštajući ideju vedrih boja.

Uprkos problemima u Tirani je vidan napredak. Započeta je i izgradnja prvih pravih turističkih atrakcija poput jedne od dužih žičara u Evropi, kojom se može stići do drugog po visini vrha u neposrednoj blizini Tirane. Sama žičara je završena ali još uvek nedostaju kvalitetni prateći sadržaji. Dodatna atrakcija je i rotirajući restoran na vrhu najviše zgrade. Nažalost potencijali i postojeće atrakcije još nisu valorizovane.ći do drugog po visini vrha u neposrednoj blizini Tirane. Sama žičara je završena ali još uvek nedostaju kvalitetni prateći sadržaji. Dodatna atrakcija je i rotirajući restoran na vrhu najviše zgrade. Nažalost potencijali i postojeće atrakcije još nisu valorizovane.

​

Istanbul (tur.İstanbul) (Konstantinopolj i Carigrad) je grad u Turskoj, u vilajetu Istanbul. Grad je smešten na Bosforskom moreuzu i nekadašnja je prestonica tri velika carstva: Rimskog (330—395), Vizantijskog (395—1453) i Osmanskog (1453—1923). Nakon osnivanja savremene Turske Republike, prestonica se seli u Ankaru (Angora), a grad od 1930. dobija svoje zvanično ime Istanbul. Istanbul je najveći grad u Turskoj i njeno je kulturno i privredno sedište, a ujedno i jedini grad na svetu koji se prostire na dva kontinenta. Prema podacima iz 2011. Istanbul ima 11,25 miliona stanovnika čime je to drugi grad u Evropi, posle Moskve. U Istanbulu zivi oko 20% stanovništva Turske a samo 28% stanovnika grada su starosedeoci. Broj stranaca u Istanbulu je relativno mali, oko 43 hiljade (2007.).

Najstarije ime, Vizantion, Istanbulu su dodelili grčki kolonisti iz Megare. Položaj Vizantiona motivisao je Konstantina Velikog na utemeljenje Novog Rima, tj. Konstantinopolja. Po legendi, proročanski san pokazao mu je položaj grada i 330. god osniva grad pod imenom Novi Rim. Kada je Konstantin Veliki grad učinio istočnom prestonicom carstva, grad se nazivao Drugi Rim a od 5. veka koristi se i naziv Novi Rim. Naziv Istanbul se prvi put pominje u 10. veku u jermenskim i arapskim pa onda turskim izvorima. Ime dolazi od grčkog izraza „εἰς τὴν Πόλιν“ ili „στην Πόλη“, što znači „u gradu“. U istočnim i južno slovenskim jezicima se koristio i još se koristi naziv Carigrad. Ovaj naziv je spoj slovenskih reči „car“ i „grad“, što dolazi od grčkog izraza Βασιλέως Πόλις (lat: Basileus Polis), što znači „grad cara“ (ili kralja). 

Neolitski predmeti, koji su otkriveni početkom 21.veka, nagoveštavaju da je poluostrvo na kom se nalazi Istanbul bilo naseljeno čak od 7.veka p.n.e. То рано насеље, trajalo je skoro hiljadu godina.

Najranije poznato naselje po imenu Semistra na mestu Istanbula su podigla tračka plemena oko 1000. godine p.n.e. Uz tračku luku Ligos, ova dva naselja su bila jedina dva naselja sa evropske strane Istanbula, dok su je gradić Halkidon sa azijske strane osnovan oko 680. godine p.n.e.

Konstantinopolj je postao i ostao prestonica Istočnog rimskog carstva ili Vizantijskog carstva, sve do njegovog pada 1453. godine.

Povoljan položaj grada između Evrope i Azije bio je veoma važan za razvoj trgovine i kulture. Carigrad je, kao glavni grad Vizantije, bio najveći grad u Evropi. Nikada u svojoj istoriji car i podanici Istočnog rimskog carstva nisu sebe nazivali Vizantijci, niti su ikada svoju državu nazivali Vizantija. Oni su bili Romeji tokom cele svoje istorije.

Zahvaljujući dobroj poziciji na raskršću glavnih kopnenih i morskih puteva, kao i činjenici da je bio prestonica najznačajnije države u to doba, Carigrad se vrlo brzo razvija i uskoro postaje najveći i najbogatiji grad ondašnjeg sveta.

Padom Rima i Zapadnog rimskog carstva, grad je postao jedini glavni grad onoga što danas istoričari zovu Vizantija ili Vizantijsko carstvo. Ovo carstvo je imalo grčku kulturu te je postalo centar pravoslavlja, nakon odvajanja od rimske Crkve. U ovom se carstvu nalazilo mnoštvo crkvi, uključujući Aja Sofiju (Svetu Sofiju), najveću svetsku crkvu. Grad je još uvek sedište carigradskog patrijarha, duhovnog vođe prevoslavne Crkve.

Osmansko carstvo – Nakon blokade i opsade duge 53 dana, 29.maja 1453. godine, sultan Mehmed II Osvajač ušao je u Carigrad kroz veliku rupu u Teodosijevim zidovima koju je napravio njegov top. Carigrad je 1453. godine postao treća prestonica osmanskog carstva. U odbrani grada poginuo je i poslednji vizantijski car Konstantin Dragaš.

Carigrad kao prestonica turske imperije, doživljava veliku promenu iz Vizantijskog u Otomanski grad.

Za vreme vladavine Sulejmana država doživljava veliki umetnički i arhitektonski razvoj.

Danas je Istanbul sedište istoimene oblasti, dok je deo grada, poznat kao Fanar, sedište Carigradske patrijaršije.

Turska kuhinja spada u kategoriju jedne od najboljih kuhinja u celom svetu jer se njeni recepti filtriraju u sve kuhinje širom Evrope, Azije, Bliskog Istoka i Afrike.

Klima Istanbula je umereno-kontinentalna.

Šta posetiti u Istanbulu:

Istanbul je grad u kome se susreću mnoge civilizacije i čiji tragovi su vidljivi širom grada od kojih navodimo najzačajnije:

1) Тopkapi dvor – palata je nakadašnja rezidencija Otomanskog carstva pretvorena u muzej i predivnu izložbu islamske umetnosti sa raskošnim baštama oivičenim detaljno ručno oslikanim pločicama. U riznici se nalazi drugi najveći dijamant na svetu.

2) Crkva sv. Sofije (Aja Sofija) - Aja Sofija nalazi se preko puta Topkapi palate i ovo je prvobitno preobrađena crkva u džamiju, da bi kasnije džamija bila pretvorena u muzej koji čuva mnogobrojne stare mozaike.

3) Sultan Ahmetova ili Plava džamija - Jedna od 3 najveće džamije u Turskoj i jedina pored one u Meki sa 6 minareta, impozantna i spolja i iznutra. Jedno od arhitektonskih/istorijskih svetskih čuda. Džamija je dobila ime „plava“ jer je unutrašnjost oblepljena desetinama hiljada tzv. iznik pločicama, koje se odlikuju kobaltno-plavom bojom. 

4) Sulejmanova džamija - Visoko na brdu Starog grada uzdiže se Sulejmanova džamija, jedno od najprepoznatljivijih mesta u Istanbulu. Sagradio ju je Sulejman Veličanstveni. Građena je u periodu 1549-1575 godine. Okružena je baštom u kojoj se nalazi groblje i gde počiva sultan Sulejman i njegova žena Haseki Hurem sultanija, na zapadu poznata i kao Rokselana.

5) Hipodrom - arena ukrašena prikazima trka kočija bila je centar Vizantijskog carstva. Moguće je videti ostatke tri velika spomenika: Teodosijev obelisk, bronzane Serpentinske stubove i Konstantinove stubove. Zid u obliku kvadrata koji ih okružuje zapravo je muzej pod vedrim nebom.

6) Cisterna Bazilika - Rimski podzemni rezervoar za vodu nalazi se preko puta Aja Sofije. Ovaj ogromni podzemni hol, nalik na palatu, poduprt sa 336 stubova raspoređenih u 12 redova, nekada je služio kao bunar iz kog se vodom snabdevao centar grada još od doba Vizantije. Izgradnju je započeo Konstantin Veliki, a završio ju je car Justinijan u šestom veku. Stubovi su izrezbareni a najpoznatiji su tzv. Meduzini stubovi u severozapadnom delu, u koje je uklesana glava Meduze.

7) Galata kula i galata most – sa kule se moze videti ceo Istanbul. Napravili su ga Đenovljani 1348. godine jer su na tom mestu imali svoju koloniju koja se zvala Galata.

8) Dolmabahče palata - sagradio ju je sultan Abdulmedžid I 1854. godine kako bi u nju izmestio rezidenciju iz palate Topkapi. Vrtovi su puni fontana i cvetnih bokora, dok je unutrašnjost čista sjaj i raskoš turskog renesansnog stila. Enterijer je mešavina rokokoa, baroka, neoklasičnog i otomanskog stila, sa gigantskim kristalnim lusterima, pozlaćenim predmetima, nameštajem u francuskom stilu i predivnim freskama na plafonima. U palati je svoje zadnje dane života proveo Mustafa Kemal Ataturk, tvorac Turske Republike.

9) Bejlerbeji palata (Beylerbeyi Palace) - nalazi se na azijskoj strani Bosfora, nešto severnije od Dolmabahče palate, tačno ispod prvog mosta koji je povezao Aziju i Evropu. Mala je, ali je divan primer osmanske arhitekture.

10) Muzej mozaika - Nadomak palate Topkapi nalazi se muzej mozaika u kojem je izloženo mnogo eksponata ne samo iz Turske, već i sa Bliskog istoka, koji nas vodi kroz dugačku i bogatu istoriju ovog regiona. Sastoji se iz tri dela: Muzej drevnog orijenta, glavni Arheološki muzej i Popločani paviljon Mehmeda Osvajača, u kom se nalazi ogromna kolekcija keramičkih eksponata.

11) Prinčevska ostrva – su arhipelag od devet ostrva koja se nalaze na krajnjem severoistoku Mramornog mora, nedaleko od Istanbula. Bila su poznata turistička destinacija još u vizantijsko doba, kada su često korišćena za slanje u egzil pretendenata na carski presto, po čemu su i dobila ime. Udaljeni su od Istanbula od 19 km do 28 km i sa kojim su povezana stalnim brodskim linijama koje funkcionišu u okviru gradskog prevoza. Na ostrvima je zabranjena upotroba motornih vozila, a osnovni vid prevoza su konjske zaprege. Na ostrvima se nalazi nekoliko pravoslavnih manastira, akademija turske ratne mornarice i zatvorena grčka pravoslavna škola.

12) Egipatski bazar na Misirli čaršiji – tzv. Pijaca začina i slatkiša. Većina novca kojim je finansirana gradnja ove pijace došla je od poreza koji je otomanska vlada naplaćivala na egipatske proizvode i zato „Misir čaršija“ na turskom zapravo znači „egipatska pijaca“.

13) Kapali čaršija - velika natkrivena pijaca je zapravo prvi tržni centar na svetu; zauzima čitavu gradsku četvrt, okružena je debelim zidovima i nalazi se između Nuruosmanlijske i Bajazitove džamije.

14) Trg Taksim i ulica Istiklal - trg Taksim je jezgro modernog evropskog dela grada. Na jugozapadnom delu trga nalazi se Spomenik Nezavisnosti, gde počinje prostrana avenija Istiklal koja preseca celu Beyoglu četvrt i vodi do srednjovekovne đenoveške četvrti. Istiklar je tri kilometra duga pešačka zona, prepuna prestižnih butika, restorana, bioskopa, umetničkih galerija, kafića i klubova sa uživo muzikom. Avenija je okružena građevinama jedinstvene otomanske arhitekture 19 veka: evropski konzulati, katoličke i pravoslavne crkve, sinagoge, bila je i mesto okupljanja otomanskih i evropskih umernika i intelektualaca. Ulica je 1923.godine pri proglašenju Republike dobila svoje današnje ime koje znači „nezavisnost“.