Vozni red ELBASAN do TIRANA

Elbasan (albanski: Elbasan ili Elbasani) je grad u središnjoj Albaniji.

Nalazi se na rijeci Shkumbin i sjedište je distrikta Elbasan. To je jedan od najvećih gradova u Albaniji, s populacijom od 78,703 stanovnika (iz 2011. godine) i površinom od 12,90 km².

Tijekom povijesti, Elbasan je bio pod kontrolom više različitih naroda, uključujući Turke, Srbe, Bugare, Austrijance i Talijane. Grad je ostao središte islama u Albaniji i nakon turske vlasti. Nakon što je na Kongresu u Bitoli 1908. godine latinica izabrana za pisani albanski jezik, muslimanski aktivisti su pod utjecajem mladoturaka, održali više demonstracija za arapsko pismo u Elbasanu.

Do početka Drugog svjetskog rata, Elbasan je sličio na tipičan osmanlijski grad u Albaniji, s mješavinom istočnih i srednjovjekovnih zgrada, uskih popločanih ulica i s veliki bazarom gdje se još uvijek mogao čuti turski jezik. Postojalo je kršćansko naselje unutar zidina tvrđave, vlaški distrikt u predgrađu i više džamija i islamskih zgrada. U to vrijeme je grad imao populaciju od oko 15,000 stanovnika.

Malo izvan grada postoji stari pravoslavni manastir gdje su moći sv. Vladimira, vladara Duklje, čuvane od 1381. do 1995. godine, kada su prebačene u sabornu crkvu u Tirani, sjedište Albanske pravoslavne Crkve.

 Tirana je glavni i najveći grad Albanije. Po zvaničnim procjenama ima oko 420 tisuća stanovnika. Osnovana 1614. godine, a postala je glavni grad 1920.

Tiranu je 1614. godine osnovao osmanski general Sulejman-paša, koji je izgradio džamiju, pekarnu i tursko kupatilo i po popularnom mišljenju nazvao grad imenom Tehran, u čast svojoj vojnoj pobjedi kod Teherana u Perziji (danas Iran). Međutim, postoje i raniji spomeni o dvorcu u planini Dajti, po imenu Tirkan, u šestom stoljeću, u spisima jednog bizantijskog povjesničara.

Još jedan spomen ove regije, u venecijanskim spisima, naziva ovu regiju njenim današnjim imenom. Ovi spisi datiraju oko 1412. godine. Mali grad je izabran za privremenu prijestolnicu Albanije (kao kompromis između Južne i Sjeverne Albanije) od strane privremene vlade, siječnja 1920. U studenom 1944, komunistička vlada Envera Hodže je uspostavljena u Tirani  nakon što je 17. studenog oslobođena od njemačke okupacije.

Gradsko stanovništvo, koje je procijenjeno na samo 12 tisuća 1910. godine je poraslo na 30 000 na popisu 1930. godine i čak 60 tisuća 1945. usprkos godinama strane okupacije i rata. Tokom 1950-ih, Tirana je doživjela razdoblje izrazitog industrijskog porasta, uz porast broja stanovnika na 137 tisuća 1960. godine. Kasnih 1990-ih, Tirana doživljava najbrži priliv stanovnika, jer su se Albanci sa sjevera zemlje u velikom broju selili u prijestolnicu u nadi za bolji život.

Po svršetku vladavine Envera Hodže, posljednjeg diktatora u ovom dijelu Europe,započinju bolji dani za Tiranu. Grad, koji je do tada bio zatvoren i veoma izoliran, polako počinje da se otvara prema drugim zemljama.

Godine 2004, Edi Rama, tadašnji gradonačelnik Tirane, dobija nagradu za najboljeg gradonačelnika svijeta. Mnogi se slažu da je tome doprinijela njegova vizija Tirane kao vedrog grada i projekt mijenjanja izgleda gradskih fasada, za nečiji ukus možda i drečavim, te neusklađenim bojama, ali očigledno odlično prihvaćenim od strane stranih medija te samih stanovnika glavnog albanskog grada.

Uzrok ovako drastičnim promjenama je bilo sivilo koje je vladalo u Tirani do prije Raminog dolaska, jer je grad za vrijeme Envera Hodže bio izuzetno zapušten, te su sve zgrade u gradu ili izgubile fasadu, ili je fasada posivila, a to je uticalo na opće raspoloženje u gradu. Međutim, problem koji se javlja u zadnje vrijeme je taj da i nove fasade otpadaju sa starih zgrada zbog dotrajalosti. Zato je gradska uprava krenula u generalno renoviranje grada, te izradu novih prostornih i urbanističkih projekata, sa namjerom da sve stare zgrade u budućnosti zamijeni novim, ne napuštajući ideju vedrih boja.

Usprkos problemima u Tirani je vidljiv boljitak. Započeta je i izgradnja prvih pravih turističkih atrakcija poput jedne od dužih žičara u Europi, kojom se može stići do drugog po visini vrha u neposrednoj blizini Tirane. Sama žičara je završena ali još uvijek nedostaju kvalitetni prateći sadržaji. Dodatna atrakcija je i rotirajući restoran na vrhu najviše zgrade. Nažalost potencijali i postojeće atrakcije još nisu valorizirani.